Apple Pay en Google Pay met een cryptokaart

Wanneer een kaart aan een telefoonwallet wordt toegevoegd, slaat de wallet het nummer niet op. Hij vraagt het kaartnetwerk om een vervanger: een token dat aan die kaart en dat apparaat is gebonden, en aan niets anders.

Vanaf dat moment ontvangt de winkel het token, nooit het nummer. Een winkel die wordt gehackt, lekt een token dat nergens anders werkt. Dit is het sterkste argument om met je telefoon te betalen in plaats van met plastic, en het heeft niets met gemak te maken. Het is ook wat een kaart zonder enig plastic aan een winkelbalie laat werken; zie virtuele kaart of fysieke kaart.

Wat er gebeurt als je betaalt

1. De terminal vraagt om een kaart Je telefoon antwoordt met het token, niet met het nummer.
2. De telefoon ondertekent het bedrag Er wordt een eenmalige code gemaakt, alleen voor deze betaling. Die kopiëren levert een aanvaller niets op: hij is al gebruikt.
3. Het netwerk vertaalt Het kaartnetwerk herleidt het token tot de echte kaart en stuurt de betaling door.
4. De uitgever beslist De kaart wordt gecontroleerd op saldo en limieten, en de betaling wordt goedgekeurd of geweigerd.

Wat het beschermt, en wat niet

Het beschermt het nummer. Een gelekt token kan nergens anders worden gebruikt, en het kan worden ingetrokken zonder de kaart opnieuw uit te geven.

Het verbergt de betaling niet voor wie dan ook in de keten. De winkel weet wat je hebt gekocht, de uitgever weet waar je hebt betaald, en het bedrag staat hoe dan ook op je afschrift. Tokenisatie beschermt tegen diefstal, niet tegen gezien worden.

Het beschermt ook de fysieke kaart niet. Worden je kaartgegevens gestolen van een website waar je ze hebt ingetypt, dan kwam de telefoonwallet er nooit aan te pas. Waar de echte risico's zitten, staat in is een cryptokaart veilig.

Als de kaart niet wil toevoegen

Twee redenen dekken de meeste gevallen. De eerste is dat de kaart is uitgegeven via een programma dat niet voor wallets is ingeschakeld; niets wat je op de telefoon doet, verandert daar iets aan, en de uitgever moet het aan zijn kant inschakelen. Een kaart die na een behoorlijke identiteitsverificatie is uitgegeven, gedraagt zich als elke andere.

De tweede is een landverschil: de regio van de wallet, het land van uitgifte van de kaart en het factuuradres moeten overeenkomen. Een wallet die op het ene land staat met een kaart uit een ander land wordt meestal geweigerd, en de foutmelding zegt dat zelden.

Laat de kaart zich wel toevoegen maar wordt elke betaling geweigerd, dan ligt het vrijwel altijd aan het saldo of een limiet, niet aan de wallet.